Het was een toevallige, slechts vluchtige ontmoeting in ons dorp. Ze waren op de fiets en vroegen mij de weg. We spraken even over het weer, de natuur en ons mooie dorp. Mevrouw vertelde me spontaan dat ze ontroerd was door het idee dat de kinderen hier zo onbezorgd konden opgroeien. Ver weg van alle drukte, gevaar en ellende. Ze hadden het er uitgebreid over gehad, tijdens hun fietstocht. Zelf woonden ze in de grote stad. Daar waar het voor kinderen echt gevaarlijk was met drugsdealers, criminelen en foute mannen. Wat heerlijk moest het leven voor een kind op het platteland zijn. Dat concludeerde Mevrouw tevreden met een zelfingenomenheid die geen ruimte liet voor andere conclusies.
Ik heb haar maar niet verteld dat ik nog maar 9 jaar was, toen het begon.
Ik was het kleine bange meisje. Stil en verlegen. Voelde me onbegrepen, terwijl ik al zoveel van de grote wereld begreep (tenminste, dat besef ik nu). Ik voelde dingen. Voelde stemmingen, onderlinge machtsstrijd, verdriet. Dat alles kleefde aan mij. In de drukte van een warenhuis was er slechts de hand van mamma die me op de grond hield. Al die mensen met hun gevoelens, het golfde door me heen, grote flarden gekleurde mist.
Ik was een klein, bang meisje van hooguit 5 jaar. Ik voelde te veel, ik zag te veel. Maar hield mijn mond, want ik had in mijn korte leventje al té vaak de kortzichtige beoordeling van anderen meegemaakt.
U dacht, ze is weg. Maar ze was er wel. Meer dan ooit. Tijdenlang starend uit het raam, nietsziend, een dichte mist over mijn belevingswereld. En steeds weer starend naar het computerscherm. Telkens weer een dichtgeknepen keel bij het opstarten van de PC, wetend dat ik iets zou moeten loggen. Geen angst voor U, nee angst voor mijzelf. Het zou goed zijn alles eens aan "het papier" toe te vertrouwen, maar de wetenschap daarvan doet me walgen van angst.
Maar omdat ik de enige ben, die mezelf kan verlossen, zal ik laagje voor laagje moeten afkrabben. De eerste stap is wederom gezet.
Wat me ook zo aan het denken zet, is het gegeven dat elk mens vanuit zijn eigen beleving naar dingen kijkt. Een schilderij is een schilderij. Maar iedereen zal het anders beoordelen. Mooi of lelijk, er iets in zien, intepreteren. Zo is het ook met meer abstracte dingen.
Waar de één "fantastisch" over roept, zal de ander wellicht alleen het woord "mooi" gebruiken. Terwijl ze hetzelfde bedoelen.
En over bedoelen gesproken. Hoe vaak zeggen we niet wat we bedoelen. Of bedoelen we het anders dan dat we het zeggen. Gebruiken we lichaamstaal, die een ander niet goed spreekt of vertellen we slechts gedeeltelijk, waardoor de ander een vertekend beeld krijgt.
Genoeg om over na te denken. En dat is nou juist wat ik minder wil gaan doen.
Het leven is één grote illusie. Je kunt aan anderen alleen dát laten zien van jezelf, wat je wilt laten zien. Een beeld scheppen van jezelf. Bepaalde kanten benadrukken. Weglaten. Dat beangstigt me. Iedereen zal bewust of onbewust een soort van toneelspel opvoeren.
Als ik er te diep over doordenk, lijkt het of de wereld één groot podium is, waarop iedereen zijn stukje speelt. En zo leven we met z'n allen in een droomwereld, waarin we al goochelend diegene kunnen zijn, die we willen zijn.
En van dat besef schiet ik behoorlijk in de stress.
Ik ken mezelf inmiddels. Wanneer ik er middenin zit, breek ik het liefst met de rest van de wereld. Zo zijn er kostbare vriendschappen verloren gegaan. Vriendschappen, waarvan ik de moed niet had, de draad weer op te pakken. Misschien was het schaamte, misschien het weten dat niemand begrijpt hoe ik in elkaar zit. Hoe ik denk en waarom ik zo reageer. Maar in de tijden waarin het haast te ingewikkeld lijkt te worden, móet ik mezelf wel op een eilandje zetten om te overleven. Ik kan er dan niets bij gebruiken. Niets wat me zou kunnen afleiden. Niets dat me naast mezelf zou kunnen plaatsen. En niets wat me doet twijfelen aan en ook over wie ik ben.
Nu zit ik thuis. Ziekgemeld. Voor iedereen onbereikbaar. Ik kies er zelf voor of en met wie ik contact wil hebben. Het is een rare gewoonte van de mens alles glad te willen strijken. Men mag niet diepgaan, geen verdriet hebben. Terwijl ik van mening ben, dat juist door dwars door de ellende te gaan en niet er omheen, je uiteindelijk zult groeien. Oude wonden stinken immers.
Ik lik mijn verse wonden goed. Alleen de mening die ik nu ben toegedaan, kende ik vroeger niet. Daardoor springen mijn oude wonden af en toe vreselijk open. En duurt genezing lang.
En dan te bedenken dat een week er tussenuit zo goed zou doen. Niets is minder waar. Toegegeven, de week zelf was fijn. Maar het voornemen de bagage heel langzaam uit te pakken heb ik niet kunnen waarmaken. Het is alsof iets buiten mijzelf om de kofferriemen los heeft getrokken, het deksel heeft opengesmeten. Meer dan me lief is komt naar boven. Alles tegelijk. Het is alsof de sluizen zijn opengetrokken, een stortbui het ontluikend groen neermaaid. Ooit zal het water alle ellende wegspoelen, maar nu zorgt het alleen voor hele diepe meren, waarin ik dreig te verdrinken.
Gevlucht als een dief in de nacht.
En met koffers vol bagage teruggekomen.
Ik kan er weer een beetje tegen. De koffers zullen langzaam, heel langzaam uitgepakt gaan worden. En elke lege koffer zal gevuld worden met ruimte. Gek. Ik verheug me er nu al op om de draad weer op te pakken, alle plannen om structuur in mijn leven te brengen uit te gaan voeren.
Ik voel me even geborgen op mijn kleine eilandje. En elke dag, zo rond deze tijd, begint er iets van me af te vallen. De spanning trekt langzaam weg en er komt een weldadig soort van rust over me. Nog even, en ik weet zeker dat de telefoon niet meer zal gaan. Dat er niemand onverwacht voor de deur zal staan. Dat ik geen toneel meer hoef te spelen. Nog even, en de nacht valt in.
Ik hou van de nacht. Zonder afleiding. Slechts de sterren aan de hemel, die daar zo op het oog in alle rust onbewegelijk staan te schitteren. 's Nachts ben ik graag wakker. Geen radio, geen tv, alleen ik en die zwarte grote wereld. Een wereld die dan zo klein lijkt. Niet groter dan de schaduwen vlak rondom het huis. Waarachter de rest van de wereld verdwenen lijkt te zijn. Opgelost in een groot zwart gat.
En elke nacht hoop ik dat mijn verleden, verdriet en geweten mee zullen oplossen.
Stille wateren hebben diepe gronden. Dat stille gaat voor mij niet op, maar spreekwoordelijk klopt er toch veel van. Mensen die ik niet toelaat tot de echte Anna, denken vaak dat ik de vrolijke noot in het geheel ben. Altijd positief, enthousiast en optimistisch. Dat is slechts een kant van mij. Een kant die ik graag naar voren breng. Het maakt het zoveel gemakkelijker. Gemakkelijker, omdat ik daarmee een pantser om me heen bouw. Ik hoef niet te laten zien waar ik aan denk, wat me raakt. Vrolijke mensen worden vaak geen diepgaande vragen gesteld. Ik laat dat beeld graag in tact, omdat ik weet, dat ik af zou stoten, wanneer mijn echte ik naar boven kom. Niemand zit te wachten op zware gesprekken, verdriet of diepzinnige gedachten. Als jij vraagt "hoe gaat het", wil je toch ook het liefst een kort "goed hoor, en met jou?"horen?
Ik heb het even af laten weten. Een time out genomen. Heb even het gordijntje tussen mij en de rest van de wereld gesloten. Overspoeld door het verleden, het heden en ook de toekomst. Ik heb me ziekgemeld en ben in bed gekropen. De stekker uit de telefoon. Soms is dat even nodig. Goed zelfs. Soms is het oke om even niet terug te vallen op vrienden of familie. Even terug op jezelf. Het is immers beter om door je verdriet te gaan, dan eromheen.
Die ene zin was voldoende om me volledig van slag te maken. Ik heb gehuild, gehuild en gehuild. Het was zo´n eenvoudig zinnetje. Maar juist de eenvoud ervan raakte me tot in mijn diepste ziel. Er sprak zoveel warmte uit. Zoveel medeleven. En zo oprecht.
Gek, dat zoiets onverwachts je als een mokerslag kan raken. Natuurlijk kwam het ook, omdat ik zelf ook weet dat ik niet op het goede spoor zit. Niet tevreden ben met wie ik ben. Me soms afvraag, of ik mezelf acteer.
Die ene zin was voldoende om me volledig van slag te maken.
Ik lig naast je. Jij slaapt nog. De slaap der onschuldigen. Ik kijk naar je regelmatige gelaatstrekken. Je bent me zo vertrouwd. De pukkel op je wang, je beginnende inhammen, je warme, zachte mond. Een klein belletje spuug bubbelt op het ritme van je adem. Ik voel zoveel voor je. Maar niet dat, wat zou moeten. Je voelt als een vriendje, als een broer.
Als ik zo naar je slapende lichaam kijk, voel ik tranen opkomen. Jij hebt dit niet verdiend. Jij zou een lieve, eerlijke en spontane vrouw moeten hebben. Een vrouw waar je op kunt vertrouwen en mee kunt bouwen. Woorden uit een boekje, maar o zo waar!
Ik wil je geen pijn doen. Juist omdat je me zo lief bent. Maar ik zal een keer moeten doorpakken. Je een keer de waarheid moeten vertellen. Dit is niet de liefde, zoals het zou moeten zijn. Jij hebt recht op de waarheid, hoe hard het ook zal zijn. Hoe diep jij ook zult vallen. Daarna zal er voor jou ruimte zijn om wel iets moois op te bouwen. Met iemand anders.
Met tranen in mijn ogen kijk ik naar je. Je slaapt de slaap der onschuldigen. Voor het moment is het goed zo. Ik draai me om en trek de dekens diep over mij heen. En sluit de wereld nog even buiten.
Ineens overvalt het me. Een intens gevoel van leegte, verdriet. Terwijl ik vanmiddag nog een kladstukje gemaakt had over hoe lekker het is dat jij op wintersport bent, zodat ik me op mijn werk weer goed kan concentreren. En dat ik even niet zenuwachtig en gespannen rondloop, in de wetenschap dat ik jou tegen kan komen. En dat ik me daar best lekker door voel. Dat ik de lente, de belofte, het nieuwe begin in de lucht voel. Hoor in de vogels, die voorzichtig hun lied opnieuw aanheffen.
Het overkomt me. Ik huil bij tvbeelden van afscheid nemende mensen. Ik huil bij muziek van Kane, ik ben ontroerd door het luie rekken van de kat, die daarna onverstoord verder slaapt. Ik moet een keer slikken, als ik hoor dat een klasgenootje een baby heeft.
En ik weet waar het vandaan komt. Het gevoel diep binnenin me. De redenen. Maar ik wil er niet naar luisteren, bang dat het oude wonden rijt.
Terugkijkend is het al vroeg begonnen. Ik was altijd het maatje van iedereen. Later werd dat de "maatschappelijk werkster". Ook was ik het jongensachtige type. Boompje klimmen, wilde spelletjes, crossen. Voor de pubertijd was dat een veilig gevoel, zo jongen onder de jongens te zijn. Ik had dan ook meer vriendjes dan vriendinnetjes.
Dat is altijd zo gebleven. Het vervelende was wel, dat ik ook in en na de pubertijd het maatje bleef. Iedereen kwam bij mij zijn hart luchten. Vooral ook de jongens. Bij mij mochten de jongens even zielig zijn, het stoere schild mocht even af. Mannen onderling moeten stoer zijn en tegenover vrouwen moet je je mannelijk blijven gedragen.
Bij mij hoefde dat blijkbaar niet. En zo groeide ik in mijn rol als vriendje. Soms wilde ik zo graag het vriendinnetje zijn. Dan was ik soms stiekem zo verliefd, maar ik kon het niet laten blijken, bang om de vriendschap te verliezen in een liefde die niet kon. Niet gelijkwaardig was.
Toen was het ook dat ik begon me rebels te gedragen. Opzichtig te kleden, uitdagend ook, om het manlijk geslacht te laten zien dat ook ik een vrouw was. Met verlangens.
Zo'n schrikkeldag ,dat voelt als een kadootje. Heerlijk de hele dag supersexy in een flanel pyama, slobsokken en een grote trui. Een dag spijbelen, een dag niet meedoen aan het spel dat Leven heet.
Geen make-up, ongekamde haren en -erger nog- de tanden niet gepoetst. Dat voelt eigenlijk wel vies, maar ik ben echt te lui. Ik denk de hele dag al: straks! Ik doe het straks! Resultaat is wel dat ik toch wel gigantisch uit mijn strot moet stinken. Maar wie maakt me wat! De gordijnen gaan vandaag niet open, de telefoon staat uit. Ik hang op de bank, de vloer rondom bezaaid met kopjes, afstandbediening, boeken, tijdschriften, een bord en een aangebroken zak chips.
Het werd wilde sex. Als er liefde zou zijn, zou ik spreken van gepassioneerd. Maar ik kende je niet. Daar was ik ook niet op uit. Je was een good lookin', dat was alles wat gisteravond telde.
Het was direkt raak. Jij kwam de kroeg binnen en onze ogen vonden elkaar direkt. Ik denk dat je het uitstraalt, als je uit bent op gewoon een beetje feest. Op jou weg naar de bar moest je mij passeren. Je zei niets, maar je lichaam des te meer. Op dat moment wist ik het al. Jij werd mijn liefde voor één nacht.
Terwijl jij stond te praten, dwaalden je ogen steeds af richting mij. Spannend! Ik zorgde er voor dat ik in jou buurt kwam. Je zei slechts 2 woorden. Ga Mee! We gingen. Totaal onverantwoord, maar op dat moment kon me dat niets schelen. Ik wilde alleen maar onverantwoord. Het leven tarten, uitdagen. En God, wat was het lekker!
Het was precies goed zo. Geen namen, geen telefoonnummers. Dat zou het hebben bedorven.
Wat is het toch fijn een paar geweldige vriendinnen te hebben. Vriendinnen die aanvoelen wanneer het nodig is het hart te luchten of de bloemetjes buiten te zetten. Vanavond fijn op de bank met Daniëlle. Met een goed glas wijn, lekkere hapjes en een tranentrekkende film. Het zal zeker laat worden, want na zo´n film krijgen we beide de behoefte te praten. De wijn zal er zeker toe bijdragen. Heerlijk zeuren, zielig doen, aanstellen. Uiteindelijk zullen we spottend zelfbeklag doen. En er om lachen. Dat werkt bijzonder relativerend!
Morgenavond komt Marjet. Marjet is vrijgezel. Wild, onbesuisd en impulsief. Een beetje getikt ook. Morgenavond moet er gestapt worden. Er zullen heel wat bloemetjes buiten gezet gaan worden. Het groene warenhuis zal jaloers op ons zijn. En reken maar dat ik ze zal vergeten. Mijn lieve, saaie H. en mijn onweerstaanbaar aantrekkelijke collega! Er zal geen liefde geoogst worden, maar wie weet wel een one-night stand!
ik probeer alles op een rijtje te krijgen. Mijn leven weer op orde. Gelukkig heb ik een paar dagen niet gewerkt, zodat ik jou niet tegen hoefde komen. Ik heb me weten te beheersen en heb je geen smsjes meer gestuurd. De stilte werkt helend. Hoewel ik vlinders voel, wanneer ik aan die ene enkele streling van jou in mijn nek denk. Ik probeer deze gevoelens krampachtig te verdringen.
Het weer is grillig vandaag. De zon speelt verstoppertje met de wind, regen en zelfs wat sneeuw. Zo voel ik mij ook. Ik trek mijn jas aan en ga een eind wandelen. Uitwaaien.
